mıncır hayat.

dokunmak hakkındaki düşüncelerim, evrenin aklına karpuz kabuğu düşürmekten başka bi işe yaramıyo zannımca.

genel olarak mümkün olduğunca az temastan yanayım. samimiyet derecesine bağlı olarak tokalaşma, sarılma veya yanaktan öpüşme seviyelerine geçebilirim. el ele tutuşmak ve öpüşmek için ekstra jeton atınıahahah EVET BU ÇOK ZOR. düşünün, flört ettiğim bi çocuk sadece elimi tutabilmek için 2 hafta beklemişti. [hayır melis, niye terk ediliyorum diye ağlamam tabii ki kapa çeneni.]

tamam ben böyle düşünüyorum da, böyle mi karşılık alıyorum?

OH NO.

ofiste oturuyorum, arkam kapıya dönük. ne zaman içeriye xy kromozomlu bi insan girse arkamda bi el... ya koluma yumruk yerim, ya omuzlarıma masaj yaparlar, ya da en kötüsü, en cinlendiğim, en insan öldürmeye yaklaştığım hareket... enseye şaplak! el sıkma şeklinde güç denemelerini, üzerime yaslanarak uyuklamaları saymıyorum bile.

hadi hepsini geçtim de; aksi ispatlanana kadar heterosekşuvıl saydığım mr. gözlük'ün sohbetle zerre alakası olmadığı halde, bakayım ellerin soğuk muymuş diyerek, gayet ciddiyetle ellerimi tutması?

***

buna ne sebep oluyo bilmiyorum.
feromonlar? erkekler üzerindeki yumuşatıcı etkim test edildi, onaylandı.
fiziksel görüntüm? aşırı minnak sayılmam ama standart ölçülere uymadığım da bi gerçek.
tavırlarım? kimseye mıncırması için cesaret verici davrandığımı sanmıyorum.


bazen o güney kore dramalarındaki bet sesli kızlar gibi salya sümük, böğüre böğüre ağlayasım geliyo melis.
hayat çok zor.
hmphhh. :(((